Οι επέτειοι σε γεμίζουν περηφάνια. Σε βάζουν όμως και ένα μέτρο σύγκρισης για να προβληματίζεσαι γόνιμα. Σήμερα λοιπόν που ο Ηρακλής συμπληρώνει 33 χρόνια από την κατάκτηση του Κυπέλλου, τι υπερισχύει; Η περηφάνια ή ο προβληματισμός; (Ταπεινή άποψη, αλλά) θέλει και ρώτημα; Ο προβληματισμός.

Είναι λίγο θλιβερό να παίρνεις συνεντεύξεις από τους τότε πρωταγωνιστές και στο τέλος, όταν τους ρωτάς για το «τώρα» να σου λένε ότι… «δεν είναι καθόλου τιμητικό για τον Ηρακλή να μην έχει κι άλλον τίτλο μετά από τόσα χρόνια». Και το ίδιο έλεγαν και πριν 20 χρόνια, και πριν 10, και πριν πέντε, και τώρα. Η ίδια πρόταση-κατακλείδα.

Σαφώς και τιμάει ο κόσμος εκείνη την ομάδα. Και την τιμάει με κάθε τρόπο. Ολοι γνωρίζουν από έξω και ανακατωτά το πώς πήγε το παιχνίδι, ποιος έπαιξε, ποιος έβαλε τα πέναλτι, ποιος το ένα, ποιος το άλλο. Αυτό είναι (σίγουρα) τιμή, είναι όμως και ένδεια. Θα προτιμούσανε πολλοί να μπερδεύουν τις φάσεις, να μπερδεύουν τις συνθέσεις, να, να, και με έναν άλλον κερδισμένο τελικό. Και με έναν άλλον. Να μην είναι μόνο ένας.

Αν το λες και το ξαναλές, αν το γράφεις και να το ξαναγράφεις είναι πολύ περίεργο. Ενας τίτλος πριν από 33 χρόνια, ένας τίτλος σε 100 χρόνια. Και από την άλλη ένας κόσμος που (ανα)τροφοδοτείται χωρίς επιτυχίες. Χωρίς διακρίσεις, χωρίς μεγάλες στιγμές. Και παραμένει και επιμένει. Και ο Ηρακλής είναι μεγάλη ομάδα και κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο. Με έναν (μόνο) τίτλο πριν από 33 χρόνια, με έναν (μόνο) τίτλο σε 100 χρόνια. Αυτό κάτι δείχνει. Ο σύλλογος έχει μια εσωτερική δύναμη μεγάλη και μια πηγή ενέργειας τρομερή. Καιρός είναι να την εκμεταλλευτούνε αυτοί που πρέπει.

Τη σημερινή ημερομηνία σίγουρα την τιμάς. Είναι θλιβερό όμως να είναι μόνο αυτή σε όλο το έτος. Να μην έχεις «σαν σήμερα» με άλλους τίτλους και διακρίσεις. Να μην έχεις στιγμές χαράς. Να περιμένεις π.χ. περίπου 20 χρόνια για να κερδίσεις (όπως έκανε η ομάδα του Κωφίδη που βγήκε τέταρτη) και τους τρεις του πρώην ΠΟΚ στο Καυτανζόγλειο. Δεν είναι η απουσία τίτλων. Ναι, είναι και αυτό, είναι όμως και η απουσία στιγμών που κάνουν επετείους σαν τη σημερινή λίγο μελαγχολικές.  

Ο Ολεγκ Προτάσοφ και οι παίκτες, ας προσπαθήσουνε για αρχή να φέρουνε στιγμές. Ωραίο ποδόσφαιρο, νίκες, κάτι. Κι ας πάρουνε στην αρχή της προετοιμασίας, έτσι όπως θα κάθονται όλοι μαζί στο ξενοδοχείο, φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Και από το Κύπελλο και από το ’80. Ας τις σκορπίσουνε στα δωμάτια, στο λόμπι του ξενοδοχείου. Κι ας καθίσουνε λίγο μαζί τους. Παρατηρώντας τόσα πράγματα από εκείνες τις φωτό (τα σορτσάκια, τις φανέλες, το κούρεμα, το χτένισμα, τις διαφημίσεις πίσω στις πινακίδες του γηπέδου, τα ρούχα που φοράει ο κόσμος που πανηγυρίζει) θα καταλάβουνε πόσος καιρός έχει περάσει.

Ας πει κάποιος στον Προτάσοφ π.χ. ότι όταν ο Ηρακλής πήρε τον τελευταίο του τίτλο, ο ίδιος ήταν στην Ακαδημία της Ντνιέπρ, 12 χρόνων και κανείς δεν θα μπορούσε να του εγγυηθεί την τεράστια καριέρα που θα έκανε. Ναι, Ολεγκ, τόσο παλιά.

Δεν φταίει βέβαια, κανείς Προτάσοφ για τα χρόνια που πέρασαν και ούτε θα απολογηθεί αυτός για αυτά. Αν καθίσει όμως, μαζί με τους παίκτες, αγκαλιά με τις φωτογραφίες ίσως βρούνε άλλο ένα κίνητρο για να δώσουνε χαρά στον κόσμο.