Τελικά το ποδόσφαιρο έχει πολιτικές προεκτάσεις; Κι αν ναι, μέχρι που φτάνουν αυτές; Η τραγωδία στο Πορτ Σαιντ της Αιγύπτου, που προκάλεσε τον θάνατο 79 ανθρώπων, άνοιξε και πάλι την συγκεκριμένη κουβέντα, με τον Αχμέτ Χασάν (179 φορές διεθνής με την φανελα της χώρας) να αναφέρει ξεκάθαρα: "Από τη στιγμή που οι πολιτικές αρχές, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να φέρουν σημαντικές αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων, προσπαθούν να περικλείουν την οργή τους σε έναν χώρο, όπου θα μπορούν όσο το δυνατόν περισσότερο να την ελέγχουν. Έτσι τα γήπεδα προσφέρονται πολλές φορές για κάτι τέτοιο», τόνισε ο Αιγύπτιος στην ιστοσελίδα Sentragoal.gr.

Με αφορμή το γεγονός αυτό λοιπόν, η "BlueArena" σας παρουσιάζει σήμερα, μερικές από τις περιπτώσεις, όπου η γενικότερη πολιτική κατάσταση μιας  ή και περισσοτέρων χωρών, έγινε κομμάτι του αθλητισμού.

Η αντίσταση της Σταρτ…

Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 1942, όταν ακόμη η Ουκρανία τελούσε υπό Ναζιστική κατοχή, η πλειοψηφία των παικτών της Ντιναμό Κιέβου, εργάζονταν σε ένα αρτοποιείο. Έπαιζαν ποδόσφαιρο μόνο στον ελεύθερο τους χρόνο.

Με παραίνεση του καθηγητή αθλητισμού του 6ου συντάγματος Σιδηροδρομικών, Γκεόργκι Σβετσόφ, δημιουργήθηκε η Μικτή Κιέβου, προκειμένου να συμμετάσχει σε παιχνίδια εναντίων των γερμανικών ομάδων που αποτελούνταν κυρίως από επίλεκτους ποδοσφαιριστές των στρατιωτικών μονάδων.

Το όνομα της; «Σταρτ» διότι όπως εξηγεί ο συγγραφέας Άντι Ντούγκαν στο βιβλίο του «Για την τιμή της Ουκρανίας»…«Η λέξη αυτή είναι πολύ κοινή στα ουκρανικά, όπως και στα Αγγλικά έχοντας ακριβώς την ίδια έννοια και στις δύο γλώσσες.

Είναι πολύ συνηθισμένο όνομα για αθλητικούς συλλόγους όλων των κατηγοριών και συμβολίζει μια νέα προσπάθεια, κάτι δηλαδή που εμφανίζεται για πρώτη φορά. Δεν έχει επίσης καμία πολιτική χροιά, αλλά κρύβει ένα ιδιαίτερο νόημα».

Η Σταρτ αποτελούνταν από οκτώ ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου (Τρούσεβιτς, Σβιριντόφσκι, Κορότκιχ, Κλιμένκο, Τιούτσεφ, Πουτίστιν, Κουζμένκο, Χοντσαρένκο) και τρεις της Λοκομοτίβ (Μπαλάκιν, Σουκάρεφ, Μέλνικ) και κέρδιζε διαρκώς τους Γερμανούς.

Η δημιουργία της Φλάκελφ

Με το γόητρο καταρρακωμένο από τις αλλεπάλληλες ήττες, οι στρατιώτες του Χίτλερ θεώρησαν κάποια στιγμή, ότι πρέπει κι αυτοί να κερδίσουν. Γεγονός που οδήγησε στην δημιουργία της Φλακελφ, η οποία αποτελούνταν από τους καλύτερους αθλητές της Λουφτβαφε.

Στον αγώνα που έγινε στις 6 Αυγούστου, οι Ουκρανοί ήταν ασταμάτητοι και συνέτριψαν τους Γερμανούς με 5-1. Σύντομα όμως ζητήθηκε ρεβάνς, με τους Ναζί να παρουσιάζουν νέους αθλητές.

Ο Άντι Ντούγκαν περιγράφει με γλαφυρότητα τα όσα συνέβησαν εκείνο το απόγευμα της 9ης Αυγούστου του 1942 στο στάδιο της Ζενίτ: «Οι παίκτες της Σταρτ προχώρησαν και παρατάχθηκαν μπροστά στους υψηλόβαθμους Γερμανούς αξιωματούχους που κάθονταν στην εξέδρα των επισήμων, προστατευόμενοι από έναν κλοιό ενόπλων ανδρών των Ες – Ες.

Οι παίκτες της Φλακελφ στάθηκαν προσοχή και χτυπώντας ελαφρώς τις φτέρνες τους, τέντωσαν το δεξί χέρι και φώναξαν «Χάιλ Χίτλερ», προκαλώντας τις επευφημίες της Γερμανικής εξέδρας.

Το πλήθος περίμενε με αγωνία να δει τι θα έκαναν οι ποδοσφαιριστές της Σταρτ. Ενώ οι Γερμανοί περίμεναν να συμμορφωθούν οι Ουκρανοί με τις οδηγίες τους, οι παίκτες της Σταρτ έμειναν για λίγο σιωπηλοί με τα κεφάλια τους σκυμμένα.

Είχε φτάσει η μεγάλη στιγμή. Είχαν πάρει την απόφασή τους. Η σιωπή παρατάθηκε αρκετά. Ύστερα όλοι μαζί, σαν ένας άνθρωπος, σήκωσαν αργά το χέρι τους. Το πλήθος παρακολουθούσε άφωνο.

Οι οπαδοί της Σταρτ ξαφνιάστηκαν και μπερδεύτηκαν. Καθώς όμως τα έντεκα χέρια, έφτασαν στο ψηλότερο σημείο χαιρετισμού, οι Ουκρανοί παίκτες τα έφεραν πάνω στο στήθος τους, φωνάζοντας όλοι μαζί: «ΦιτζκουλτΟύρα».

«ΦιτζκουλτΟύρα» είναι συνδυασμός των λέξεων «Φιτζκουλτούρα» και «ούρρα» που σημαίνει «ζήτω ο αθλητισμός». Δεν ήταν μόνο μια χειρονομία καλής θέλησης, αλλά και μια διαβεβαίωση ότι αυτό που θα επακολουθούσε, είχε μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεσμα».

Νέα νίκη…

Τελικά οι Ουκρανοί ταπείνωσαν για μία ακόμη φορά τον κατακτητή καθώς η Σταρτ επικράτησε με 5-3. Η συνέχεια όμως, ήταν εύλογη για τα στρατεύματα του Χίτλερ.

Αμέσως, οι Ναζί διέταξαν την διάλυση της Ουκρανικής ομάδας και εν' συνεχεία συνέλαβαν και βασάνισαν τους παίκτες, ενώ αρκετούς από αυτούς τους έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σίρετζ.

Το ματς με την Φλακελφ ωστόσο, καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου, ως μια από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης που συνέβησαν κατά την διάρκεια του πολέμου που αιματοκύλησε το κόσμο.

Ο…«πόλεμος της μπάλας»

Ένα χρόνο πριν από το –κατά γενική ομολογία- καλύτερο Μουντιάλ όλων των εποχών το 1970 στο Μεξικό, διεξήχθη ένα παιχνίδι για τα προκριματικά, το οποίο έχει μείνει στην ιστορία ως…«ο πόλεμος της μπάλας».

Αντίπαλοι το Ελ Σαλβαδόρ και οι Ονδούρες, οι οποίες διεκδίκησαν την πρόκρισή τους σε αγώνες μπαράζ.

Καταπιεσμένα πάθη και μίση που επί δεκαετίες δίχαζαν τις δύο χώρες της κεντρικής Αμερικής, βγήκαν στην επιφάνεια. Οι Ονδούρες νίκησαν 1-0 στην έδρα τους, αλλά έχασαν με 3-0 στο Ελ Σαλβαδόρ.

Το σκληρό παιχνίδι των ποδοσφαιριστών, συνοδεύτηκε από ταραχές και ξυλοδαρμούς των Σαλβαδοριανών μεταναστών στις Ονδούρες, για να εξελιχθεί τελικά σε αλυσίδα επεισοδίων στα σύνορα των δύο χωρών.

Τελικά η ΦΙΦΑ αποφάσισε να διεξαχθεί νέος αγώνας μπαράζ στο ουδέτερο Μεξικό. Το Σαλβαδόρ επικράτησε και πάλι, αυτή τη φορά με 3-2 και την επομένη ο στρατός του, εισέβαλε στις Ονδούρες.

Μέσα σε έξι μέρες (ονομάστηκε ο πόλεμος των 100 ημερών), τρεις χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, έξι χιλιάδες τραυματίστηκαν και άλλοι 100.000 χιλιάδες έμειναν άστεγοι.

Το απαγορευμένο παιχνίδι…

Οι πιέσεις που έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια η ΦΙΦΑ, είναι αλήθεια ότι την έχουν καταστήσει πιο εμπορική. Ίσως γι’ αυτό δεν μπόρεσε να αποδεχτεί εξ' αρχής στους κόλπους της, δύο ομάδες που αποφάσισαν να πάνε κόντρα στο κατεστημένο.

Πρόκειται για την Γροιλανδία και το Θιβέτ. Η πρώτη έχει παράξενο κλίμα. Η δεύτερη, αυτοαποκαλείται – αλλά δεν είναι- ανεξάρτητο κρατίδιο που διεκδικεί εδώ και χρόνια την απόσχισή του, από την Κίνα.

Στις 30 Ιουνίου του 2001 οι δύο ομάδες πήραν την δύσκολη απόφαση και αγωνίστηκαν μεταξύ τους, σε έναν και μοναδικό διεθνές αγώνα, που προκάλεσε την αντίδραση της ΦΙΦΑ η οποία φοβήθηκε ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις από τους Κινέζους πολιτικούς.

Τελικά ο αγώνας διεξήχθη στο στάδιο της Κοπεγχάγης μπροστά σε 5.000 ενθουσιασμένους φιλάθλους και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Όχι τόσο για το τελικό 4-1 με το οποίο επικράτησε η Γροιλανδία, όσο γιατί ο ενθουσιασμός νίκησε την ικανότητα.

Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις του Κάρμα Νγκόντουπ μάνατζερ του Θιβέτ που μετά το τέλος του παιχνιδιού δήλωσε. «Περιμέναμε περίπου 300 με 500 θεατές, αλλά αυτό που συνέβη είναι κάτι το εκπληκτικό», ενώ από την άλλη πλευρά ο γενικός γραμματέας αθλητισμού της Γροιλανδίας συμπλήρωσε: «Πρόκειται για μια πράξη ιδεαλισμού, ενάντια στον κόσμο του ποδοσφαίρου, που εξουσιάστηκε από το χρήμα».

Αξίζει δε να σημειωθεί πως η ομάδα της Γροιλανδίας δημιουργήθηκε 48 ώρες πριν από το παιχνίδι, ενώ οι παίκτες του Θιβέτ, ταξίδεψαν για πρώτη φορά μακριά από την χώρα τους.

Μετά το τέλος του αγώνα, ο θρησκευτικός ηγέτης του Θίβετ, Δαλάι Λάμα, κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο προκειμένου να συγχαρεί τους παίκτες για την προσπάθειά τους, ενώ πήρε και μία από τις φανέλες για αναμνηστικό. Ο αγώνας αυτός ήταν ένα στοίχημα, από το οποίο κέρδισε το ποδόσφαιρο και η δύναμή του ως «βασιλιάς» των σπορ.

Όταν σταμάτησε η μπάλα, μίλησαν τα όπλα…

Στις 13 Μαίου του 1990 ξημέρωσε μια από τις πιο φρικτές ημέρες για το ποδόσφαιρο, καθώς στο γήπεδο Μάξιμιρ του Ζάγκρεμπ σημειώθηκαν πρωτοφανή επεισόδια μεταξύ των "Βad Βlue Βoys" (έτσι ονομάζονται ακόμα και σήμερα οι οπαδοί της Ντιναμό Ζάγκρεμπ) και των "Delije" (όπως ονομάζονται οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα).

Από τις ταραχές που ξέσπασαν, τραυματίστηκαν 60 άνθρωποι μερικοί, εκ των οποίων από πυροβολισμό, ενώ άλλοι δηλητηριάστηκαν από αέρια.

Τι προηγήθηκε…

Η ένταση μεταξύ αυτών των δύο ομάδων ήταν πάντα υψηλή καθώς αμφότερες ήταν από τις κορυφαίες της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, με πολλά πρωταθλήματα στην κατοχή τους.

Το 1990 όμως, η έννοια "ντέρμπι" πήρε την πιο άσχημη τροπή της, λόγω της αυξημένης έντασης που επικρατούσε σ’ ολόκληρη την Γιουγκοσλαβία. Βλέπετε λίγες μέρες πριν, οι πρώτες ελεύθερες εκλογές ήταν γεγονός και ο κομμουνισμός είχε δώσει την θέση του στον εθνικισμό των δύο πλευρών.

Εκείνο το απόγευμα της 13ης Μαίου, περίπου 3000 Delije ταξίδεψαν στο Ζάγκρεμπ. Οδηγήθηκαν από τον Ζέλικο Ραζνάτοβιτς (περισσότερο γνωστό ως Αρκαν), έναν από τους πιο αδίστακτους πολέμαρχους, ο οποίος όπως ειπώθηκε ήταν στο παιχνίδι.

Αρκετές ώρες πριν από την σέντρα είχαν αρχίσει οι οδομαχίες μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων. Εν’ τούτοις το πραγματικό πρόβλημα, δημιουργήθηκε μέσα στο στάδιο Μάξιμιρ.

Οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα άρχισαν να ξηλώνουν τις διαφημιστικές πινακίδες και στη συνέχεια επιτέθηκαν στους οπαδούς της Ντιναμό με καρέκλες και μαχαίρια, τραγουδώντας εθνικιστικά τραγούδια όπως το «Ζάγκρεμπ είναι Σέρβικο» και το θα «σκοτώσουμε τον Τούτζμαν (σ.σ. ο οποίος είχε βγει πρώτος στις εκλογές)».

Από την άλλη πλευρά οι οπαδοί της Ντιναμό βλέποντας τις ενέργειες των ανταγωνιστών τους, προσπάθησαν να επιτεθούν, αλλά αναχαιτίστηκαν από την Σερβικο-εξουσιασμένη αστυνομία που χρησιμοποίησε γκλομπ και δακρυγόνα.

Εντός λίγων λεπτών, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο, δεδομένου ότι οι Κροάτες οπαδοί, δεν μπόρεσαν να συγκρατηθούν από την Αστυνομία με αποτέλεσμα να φτάσουν μέχρι τις κερκίδες των Σέρβων.

Ωστόσο, λίγη ώρα μετά, οι αστυνομικές δυνάμεις επέστρεψαν με θωρακισμένα φορτηγά και εκτοξευτήρες ύδατος, σκορπώντας παντού την βία για περισσότερο από μία ώρα.

Το χτύπημα του Μπόμπαν…

Μέσα σ’ αυτό το χάος, οι Κροάτες παρέμειναν για αρκετή ώρα στον αγωνιστικό χώρο, την στιγμή που αυτοί του Αστέρα, είχαν αποχωρήσει.

Κάπου εκεί (κι ενώ οι μάχες συνεχίζονταν) ο αρχηγός της Ντιναμό, Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, επιτέθηκε σε αστυνομικό επειδή χτυπούσε έναν οπαδό της ομάδας του, με μια κλωτσία την οποία μιμήθηκε λίγα χρόνια αργότερα ο Ερίκ Κανοντά σε παιχνίδι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την Κρύσταλ Πάλλας.

Την ίδια στιγμή οι υπόλοιποι οπαδοί της Ντιναμό λειτούργησαν ως φύλακες του Μπόμπαν, ο οποίος ανακηρύχθηκε τελικά εθνικός ήρωας στην Κροατία.

Οι ποινές που του απαγγέλθηκαν στο δικαστήριο, αναστάλθηκαν λίγους μήνες αργότερα, αφού ο αστυνομικός που αποδείχθηκε πως ήταν Βόσνιος μουσουλμάνος, τον συγχώρεσε για την πράξη του.

«Είμαι ένα δημόσιο πρόσωπο που διακινδύνευσε τη φήμη του, τη σταδιοδρομία του αλλά και τη ζωή του για ένα Κροατικό ιδανικό» τόνισε λίγα χρόνια αργότερα ο Μπόμπαν.

Η αρχή του τέλους…

Αυτή η ποδοσφαιρική συνάντηση αποτέλεσε ακόμη και για τους Γιουγκοσλάβους, την αρχή του τέλους για το ενωμένο κράτος (καθώς λίγους μήνες αργότερα ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος), ενώ ακόμη και σήμερα οι ταραχές αυτές θεωρούνται ως η έναρξη της Κροατικής επανάστασης.

Έξω από το στάδιο «Μάξιμιρ» υπάρχει πλέον μνημείο αφιερωμένο…«σε όλους τους οπαδούς της Ντιναμό για τους οποίους ο πόλεμος άρχισε στις 13/5 του 1990 και τελείωσε με τον θανατό τους για το έθνος της Κροατίας», όπως αναγράφεται χαρακτηριστικά σ' αυτό.

Στην χώρα υποστηρίζεται επίσης, πως στις πρώτες γραμμές του πολέμου στρατολογήθηκαν άνδρες από τον σύνδεσμο των Bad Blue Boys. Για τον λόγο αυτό κάθε χρόνο ο πρόεδρος του συνδέσμου, επισκέπτεται την «Λάρνακα των Ιπποτών» προκειμένου να τιμήσει τους πεσόντες στρατιώτες, οι οποίοι στις στολές τους είχαν το διακριτικό «BBB».

Η παρουσία του Αρκάν στην Όμπιλιτς

Αμέσως μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, ο Αρκάν ανέλαβε την Όμπιλιτς.

Για όσους δεν γνωρίζουν τι εστί Αρκάν, πρόκειται για Σέρβο εθνικιστή, ο οποίος κατηγορήθηκε από το Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου, ωστόσο για τους συμπατριώτες του αποτέλεσε εθνικό σύμβολο.

Ο Αρκάν ήθελε να φτάσει ψηλά, αλλά για να το πετύχει θεωρούσε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την τρομοκρατία, το αίμα, τη φρικαλεότητα. Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, ιδρύει στο Ερντούτ το «γενικό επιτελείο» εκπαίδευσης των αδίστακτων Τίγρεων.

Μια παραστρατιωτική οργάνωση μερικών χιλιάδων πιστών εθελοντών, τους οποίους λέγεται πως άρχισε να «ψαρεύει» και να στρατολογεί στα τέλη της δεκαετίας του '80 από τις εξέδρες του «Μαρακανά», ναού της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ερυθρού Αστέρα, όταν, μεταξύ άλλων, ηγείτο των σκληροπυρηνικών οπαδών της Ζβέζντα.

Η δράση των Τίγρεων ξεκινά σχεδόν αμέσως στο Βούκοβαρ (Κροατία), αλλά και σε αρκετές περιοχές της Βοσνίας, με συνέπειες δραματικές: εν ψυχρώ δολοφονίες «με μία και μοναδική σφαίρα στο κεφάλι», όπως θα γράψει κι ο ίδιος ο Αρκάν σε άρθρο του, σε εφημερίδα της Σλαβονίας.

Το καλοκαίρι του 1992 κάνει θριαμβευτικά την είσοδό του στη Βουλή του Βελιγραδίου ως ηγέτης και ιδρυτής του Κόμματος της Σερβικής Ενωσης. Η δράση του, θα συνεχιστεί στην Μπιέλινα, το Ζβόρνικ ή οπουδήποτε αλλού μπορούν να ζουν Βόσνιοι μουσουλμάνοι.

Η ειδίκευσή των "Τίγρεων", όπως σημειώνεται και στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica στο λήμμα «Αρκάν», ήταν…«να φτάνουν σ’ ένα χωριό, να σπέρνουν τον τρόμο, να χωρίζουν σε γκρουπ τις εθνότητες και να προχωρούν σε εθνοκάθαρση».

Νίκες με Καλάσνικοφ...

Λίγα χρόνια μετά, δία μέσου της συζύγου του, γνωστής τραγουδίστριας της Σερβικής φολκ μουσικής, Τσέτσα Ραζνάτοβιτς, ο Αρκάν αναλαμβάνει την Όμπιλιτς.

Ομάδα, που πήρε το όνομά της από τον Μίλος Ομπιλιτς, τον Σέρβο ήρωα, ο οποίος στις 28 Ιουνίου του 1389 είχε σκοτώσει στην περίφημη μάχη του Μέρλι στο Κοσσυφοπέδιο, τον Τούρκο Σουλτάνο Μουράτ. Μια μέρα που θεωρείται ιστορική για τους Σέρβους, καθώς το Κόσοβο αντιπροσωπεύει γι' αυτούς την Ιερουσαλήμ τους.

Η Όμπιλιτς μέσα σε δυο-τρία χρόνια κατάφερε να φτάσει από την δεύτερη κατηγορία μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Ωστόσο, οι φήμες λένε, ότι για να καταφέρει να σπάσει την ηγεμονία του Ερυθρού Αστέρα ή της Παρτιζάν, ο Aρκάν χρειάστηκε να σπείρει τον τρόμο, αλλά και να σημαδέψει κεφάλια διαιτητών, παραγόντων, αντίπαλων ποδοσφαιριστών με Καλάσνικοφ.

Άλλες φήμες δε, αναφέρουν, ότι ο Αρκαν είχε σκοπό να δολοφονήσει τον τότε πρόεδρο της ΟΥΕΦΑ Λέναρντ Γιόχανσον, διότι η UEFA δεν του επέτρεπε να μεταβεί στο Μόναχο για να παρακολουθήσει τον αγώνα της Ομπιλιτς, κόντρα στην Μπάγερν για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Τελικά, ο Γιόχανσον γλίτωσε τη δολοφονία, όχι όμως και ο Αρκάν. Ο Σέρβος εθνικιστής σκοτώθηκε από πυρά το βράδυ τις 15ης Ιανουαρίου σε κεντρικό ξενοδοχείο του Βελιγραδίου.

Ο Ιταλικός νότος είναι εδώ!

Ένα ταξίδι στα δύο άκρα της Ιταλίας, τον Βορρά και το Νότο, αρκεί για να καταδείξει στον καθένα την διαφορά που υπάρχει στις συνθήκες διαβίωσης μεταξύ των κατοίκων.

Και στο ποδόσφαιρο όμως, για χρόνια ολόκληρα ο Βορράς κατείχε την μερίδα του λέοντος στους τίτλους, με τη Μίλαν, την Γιουβέντους, την Ίντερ να σαρώνουν τα πάντα στο διάβα τους.

Όλα αυτά βέβαια, μέχρι την στιγμή που ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, μεταγράφηκε στη Νάπολι. Την «βασίλισσα» του Νότου της Ιταλίας που την δεκαετία του 80’ πάλευε μόνιμα για την σωτηρία της.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες, ο Μαραντόνα, διέκρινε τις διαφορές στην ποιότητα ζωής των Ναπολιτάνων από τους υπόλοιπους Ιταλούς και δέθηκε με τους κατοίκους της πόλης, κάτι που φρόντισε να τονίσει και στην βιογραφία του, δίνοντας πολιτικές διαστάσεις σε μια διαφορά που εκφράζονταν και μέσα από το ποδόσφαιρο.

«Το θέμα είναι ότι καταταχτήκαμε τρίτοι. Αυτό για την Νάπολι, ήταν η δόξα. Θυμάστε εκείνη την σημαία της Βερόνας, στο πρώτο παιχνίδι στην καριέρα μου στην Ιταλία; Εκείνο το «ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ» για τους Ναπολιτάνους;

 Ε, λοιπόν είχε φτάσει η ώρα της ρεβάνς, της βεντέτας…Ήταν 23 Φεβρουαρίου του 1986. Όλο το πέταλο, η δικιά τους εξέδρα, μας φώναζε: «Lavatevi, Lavatevi» (Πλυθείτε, πλυθείτε!)

 Μας κέρδιζαν 2-0, οι Ναπολιτάνοι ένιωθαν εξευτελισμένοι…Σφυρίζει ο διαιτητής, κάνει λάθος ένας αμυντικός, νάτο το γκολάκι. Και τέσσερα λεπτά πριν το τέλος, πέναλτι. Το χτυπάω εγώ, 2-2.

Πανηγυρίζαμε σαν τρελοί, λες και είχαμε κερδίσει το κύπελλο Πρωταθλητριών. Και φυσικά οι Ναπολιτάνοι που ήταν στον πάγκο, αντί να έρθουν να μας αγκαλιάσουν, όλοι μαζί πήγαν κάτω από το πέταλο που πριν φώναζε «Lavatevi, Lavatevι!». Έτσι ήμασταν, έτσι ήταν η ομάδα και η πόλη που παίζαμε και ζούσαμε εμείς».

Το πρώτο Scudetto

Συνεχίζοντας για το πρώτο πρωτάθλημα που κατέκτησε  με τη φανέλα της Νάπολι, ο Μαραντόνα σημείωνει: «Ήταν το scudetto όλη της πόλης. Και ο κόσμος άρχισε να μαθαίνει ότι δεν έπρεπε να φοβάται, ότι δεν κερδίζει αυτός που έχει πολλά λεφτά, αλλά εκείνος που αγωνίζεται πιο πολύ, εκείνος που έχει περισσότερες φιλοδοξίες.

Και στο Τορίνο εναντίον της Γιουβέντους, στις 9 Νοεμβρίου του 1986, συνέβη κάτι το απίστευτο. Χάναμε 1-0, ισοφαρίσαμε και το στάδιο τινάχτηκε στον αέρα, όλοι πανηγύριζαν…Δεν καταλαβαίναμε τίποτα.

Στο δικό τους γκολ, ο κόσμος φώναξε γκολ και τίποτα παραπάνω. Βάζουμε το δεύτερο κι άλλη μια φορά πανηγυρισμοί. Και στο τρίτο ακόμα πιο πολύ. Τότε ξεκαθάρισαν όλα! Το γήπεδο ήταν γεμάτο από εργάτες από το νότο.

«Νάπολι, Νάπολι», κατέληξαν να φωνάζουν ήταν εντυπωσιακό». Αυτός ήταν ο Μαραντόνα για τους Ναπολιτάνους και αυτή ήταν η μεγάλη νίκη του ιταλικού νότου απέναντι στο καπιταλιστικό κατεστημένο του Βορρά.

 «Άδικος τρόπος ρατσισμού»

Ο Ντιέγκο ωστόσο δεν δίστασε να τα πει χύμα και τσουβαλάτα στην Ιταλική ηγεσία για χάρη της Νάπολι, λίγες μέρες πριν από το παιχνίδι της Αργεντινής, με την Σκουάντρα Ατζούρα στην πόλη όπου μεγαλούργησε ο Μαραντόνα, για τον ημιτελικό του Παγκοσμίου κυπέλλου του 90’.

«Δεν μου αρέσει που τώρα όλοι ζητάνε από τους Ναπολιτάνους να φερθούν σαν Ιταλοί και να υποστηρίξουν την Εθνική Ιταλίας. Η Νάπολι ήταν πάντα παραγκωνισμένη από την υπόλοιπη Ιταλία. Την έχουν καταδικάσει στον πιο άδικο τρόπο ρατισμού» είχε πει.

Τελικά, στο μεγάλο παιχνίδι, νικήτρια ήταν η ομάδα του Κάρλος Μπιλάρδο στην διαδικασία των πέναλτι, αλλά η σχισμένη σημαία της Αργεντινής που βρέθηκε στο προπονητικό κέντρο που προετοιμάζονταν η ομάδα, έδειξε πως η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ Ιταλών και Μαραντόνα, ήταν πια παρελθόν.

Με φόντο τα Φόκλαντ…

Ο Μαραντόνα βέβαια, δεν βοήθησε μόνο τη Νάπολι να βγει από την ποδοσφαιρική μετριότητα. Στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1986, βοήθησε και την Αργεντινή να…ξεπλύνει την ντροπή του πολέμου στα νησιά Φόκλαντ απέναντι στους κατακτητές Άγγλους.

Στις 22 Ιουνίου γράφτηκε μια από τις πιο χρυσές σελίδες στην ιστορία του Αργεντίνικου ποδοσφαίρου, αφενός για την «μαγεία» που προσέφερε ο «Πελούσα» εντός αγωνιστικού χώρου, αφετέρου γιατί η νίκη αυτή φούσκωσε από υπερηφάνεια έναν ολόκληρο λαό που λίγους μήνες πιο πριν θρηνούσε το χαμό των παιδιών του.

«Ο αγώνας με την Αγγλία ήταν σαν τελικός. Γιατί ήταν σαν να νικούσαμε πάνω από όλα μια χώρα και όχι μια ποδοσφαιρική ομάδα.

 Αν και πριν τον αγώνα λέγαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει καμιά σχέση με τον πόλεμο στα Φόκλαντ, εν’ τούτοις γνωρίζαμε πως εκεί είχαν σκοτωθεί πολλοί συμπατριώτες μας, τους είχαν σκοτώσει σαν να ήταν κουνέλια…

Και το ματς ήταν η ρεβάνς μας, ήταν σαν να παίρναμε κάτι πίσω από τα Φόκλαντ. Όλοι λέγαμε επίσημα ότι δεν έπρεπε να ανακατεύουμε αυτά τα πράγματα, αλλά αυτό ήταν ψέματα. Άλλο δεν κάναμε από το να σκεφτόμαστε διαρκώς αυτό…» τονίζει ο Ντιεγκίτο στην αυτοβιογραφία του, ενώ για το γκολ που ο ίδιος αποκάλεσε το «χέρι του Θεού» προσθέτει: «Ποιο χέρι του Θεού και κουραφέξαλα;

Το χέρι του Ντιέγκο ήταν. Σαν να είχα βάλει χέρι στο θησαυροφυλάκιο της Αγγλίας!». Πολλοί δε, θα θυμάστε τον επικριτικό τρόπο με τον οποίο Μαραντόνα κοιτούσε τους παίκτες της Αγγλίας κατά την παρουσίαση των δύο ομάδων για την ανάκρουση των εθνικών ύμνων.

Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας στον ψυχρό πόλεμο

Κανονικά θα έπρεπε να είναι μόνο ένα παιχνίδι σαν όλα τα άλλα. Στην πράξη όμως αποδείχτηκε ότι ήταν κάτι περισσότερο. Ένας αγώνας διαφορετικός, πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων, μεταφερόμενος στις φανέλες των δύο ομάδων.

Στις 22 Ιουνίου του 1974 συναντήθηκαν για πρώτη και τελευταία φορά, οι ποδοσφαιριστές της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 στα γήπεδα της πρώτης.

Στο γρασίδι του σταδίου «Φολκσπαρκ» θα αποφασιζόταν ποιοι θα ήταν οι καλύτεροι Γερμανοί και οι κάτοικοι των δύο χωρών ήταν καθηλωμένοι στις τηλεοράσεις τους για να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Βλέπετε, ποτέ άλλοτε οι δύο Γερμανίες δεν ήταν ταυτόχρονα αδέλφια και εχθροί.

Κόντρα στα προγνωστικά…

Παρά τα προγνωστικά και τις βαρύγδουπες δηλώσεις των ποδοσφαιριστών της Δυτικής Γερμανίας που ήταν το φαβορί, οι Ανατολικογερμανοί ανέτρεψαν τα πάντα. Στο 78’ ο Γιούργκεν Σπάρβασερ προσπέρασε τον Μπέρτι Φόγκτς και τον Χανς Ούντε Χέντεγκς και με ένα σουτ από απόσταση 6 μέτρων, πέτυχε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.

Το τελευταίο σφύριγμα της λήξης του Ουρουγουανού, Ρουίς Ραμόν Μπαρέτο έστειλε του ποδοσφαιριστές της Ανατολικής Γερμανίας στα ουράνια και αυτούς της Δυτικής, στο πυρ το εξώτερον.

Έστω και αν την επομένη η Δυτικές εφημερίδες αναρωτιόνταν επικριτικά: «Αυτοί είναι οι καλύτεροι Γερμανοί;», η ντροπή ξεπλύθηκε μόνο όταν ο Φραντς Μπεκεμπάουερ σήκωσε στον αέρα του Μονάχου το Παγκόσμιο κύπελλο.

Ήρωας ο Σπάρβασερ…

Την ίδια στιγμή, ο σκόρερ του μοναδικού τέρματος της αναμέτρησης, Γιούργκεν Σπάρβασερ (τότε αγωνίζονταν στην ομάδα του Μαγδεμβούργου) ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας.

Τραγική ειρωνεία; Το 1988 μαζί με την γυναίκα του αυτομόλησε στη Δυτική Γερμανία μην μπορώντας να αντέξει , την προπαγάνδα που ανέπτυξαν γύρω από το πρόσωπό του οι πολιτικοί του Ανατολικού Βερολίνου.

Ωστόσο, αρκετά χρόνια μετά και πιο συγκεκριμένα το 1993 ο Γιούργκεν Σπάρβασερ δήλωσε: «Είμαι ακόμα υπερήφανος για εκείνο το γκολ που σημείωσα το 1974. Σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο έφτασα στο πιο υψηλό σημείο της καριέρας μου. Κανένας δεν θεωρούσε ότι μπορούσαμε να κτυπήσουμε την προηγμένη από κάθε άποψη Δυτική Γερμανία.

Η νίκη αυτή ήταν μια μεγάλη πολιτική πράξη. Μερικές φορές με φωνάζουν ακόμα ήρωα για εκείνο το γκολ που σημείωσα, κυρίως οι νοσταλγικοί ανατολικογερμανοί».

Η αποθέωση της προπαγάνδας...

Δύο χρόνια πριν την ανάληψη του Παγκοσμίου κυπέλλου από την Αργεντινή το 1978, ο στρατηγός Χόρχε Βιντέλα, έχει αναλάβει τα ηνία της χώρας. Χιλιάδες άτομα εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν κι άλλα εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς από προσώπου γης.

Γι' αυτό και η ανάθεση του Μουντιάλ, αποτέλεσε για το καθεστώς του Αργεντίνου δικτάτορα, την καλύτερη ευκαιρία, για να "κουκουλώσει" τα εγκλήματά του. Ωστόσο, όσο κι αν η ανάθεση, προκάλεσε την γενική κατακραυγή της διεθνούς αμνηστίας, οι άνθρωποι της ΦΙΦΑ κράτησαν κλειστά τα αυτιά τους.

Γενική κατακραυγή

Δεν γνωρίζουμε εάν τα είχαν κλειστά επίτηδες ή επειδή δεν γνώριζαν τα όσα συνέβαιναν στη χώρα, όμως όλοι οι αντιπρόσωποι των ομάδων που συμμετείχαν στην διοργάνωση γνώριζαν εκ των προτέρων ότι πήγαιναν σε ένα πανηγυράκι με τον νικητή μάλλον γνωστό.

Φόβοι, που επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά κατά την εξέλιξη της διοργάνωσης, καθώς η διαιτησία βοήθησε σκανδαλωδώς τους Αργεντίνους στους δύο πρώτους αγώνες με Ουγγαρία και Γαλλία.

Στους ομίλους της ημιτελικής φάσης δε, οι Αργεντίνοι τέθηκαν αντιμέτωποι με τους Βραζιλιάνους σε ένα ματς που σφυρίχθηκαν 60 φάουλ χωρίς όμως να σημειωθεί γκολ.

Έτσι, όλα θα κρίνονταν στα τελευταία παιχνίδια της φάσης των ομίλων, μεταξύ Βραζιλίας – Πολωνίας και Αργεντινής – Περού.

Μόνο που οι Βραζιλιάνοι οι οποίοι κέρδισαν τελικά με 3-1 αγωνίζονταν απόγευμα, ενώ οι Αργεντίνοι βράδυ, γεγονός που σημαίνει ότι ήξεραν πως για να περάσουν στην επόμενη φάση έπρεπε να κερδίσουν του Περουβιανούς με τέσσερα γκολ διαφορά.

Νίκησαν με 6-0 κι ο εξαιρετικός μέχρι τότε τερματοφύλακας του Περού, Ραμόν Κιρόγα εκείνο το βράδυ αποδείχτηκε…τρύπια πιρόγα. Να σημειωθεί εξάλλου, ότι ο γκολκίπερ του Περού όχι μόνο αγωνίζονταν σε αργεντίνικο σύλλογο, αλλά ήταν και γεννημένος στο Ροζάριο της Αργεντινής, όπου και διεξήχθη το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Χρόνια αργότερα παραδέχτηκε τόσο ο ίδιος όσο και οι συμπαίκτες του, ότι είχαν «πουλήσει» εκείνο το παιχνίδι, με την εφημερίδα Λα Βος να αποκαλύπτει ότι το ρευστό διακινήθηκε μέσο του ναύαρχου Κάρλος Λακόστε, ο οποίος στο Μουντιάλ του 1978 εκτέλεσε χρέη προέδρου της οργανωτικής επιτροπής.

Μάλιστα η εφημερίδα τόνισε ότι μεταξύ των δύο κρατών επήλθε συμφωνία για την εξαγωγή τεράστιων ποσοτήτων βοδινού κρέατος από την Αργεντινή στο Περού.

Ο…ματωμένος τελικός

Τελικά οι Αργεντίνοι έφτασαν στον τελικό του Μουμεντάλ στον οποίο αντιμετώπισαν τους Ολλανδούς που χωρίς τον Ιπτάμενο Γιόχαν Κρόιφ, είχαν…προσγειωθεί ποδοσφαιρικά.

Για άλλη μια φορά ο Ιταλός διαιτητής, Σέρτζιο Γκουνέλα ανέχθηκε το σκληρό παιχνίδι των διοργανωτών, αδιαφορώντας για τις κλωτσιές στον Ρέσενμπρικ που έκαναν ακόμη και τους τηλεθεατές να…πονάνε, αλλά και τα σπασμένα δόντια του Νεέσκενς.

Κατά αυτόν τον τρόπο οι Αργεντινοί έφτασαν τελικά στο στόχο τους κατακτώντας το τρόπαιο καθώς επικράτησαν με 3-1 στην παράταση χάρη στα δύο γκολ του Μάριο Κέμπες.

Τελικά ο Βιντέλα είχε κρατήσει τον λόγο του. Ο λαός για δύο μέρες πανηγύρισε με την καρδιά του, ξεχνώντας τις δολοφονίες και τους διωγμούς του καθεστώτος.