Η υποστολή της σημαίας του Ηρακλή θα πραγματοποιηθεί με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος. Ο αρχηγός των κυανόλευκων, Τάσος Κατσαμπής, λίγο πριν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και βάλει τον επίλογο σε μία λαμπρή ποδοσφαιρική καριέρα, κάνει ένα ταξίδι με τη BLUEARENA στο παρελθόν.
Αν και γεννήθηκε στην Αθήνα, η Θεσσαλονίκη έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για τον Κατσαμπή. "Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι φεύγοντας από την Αθήνα, θα έρθω στην Θεσσαλονίκη και θα εγκατασταθώ μόνιμα. Την πρώτη χρονιά όταν είχα ρεπό, έπαιρνα το αμάξι αυθημερόν και κατέβαινα. Το πρώτο εξάμηνο στην Θεσσαλονίκη για μένα ήταν εφιαλτικό, αλλά σιγά σιγά άρχισε να μου αρέσει. Μπήκε στο πετσί μου αυτή η πόλη και τώρα γίνεται το αντίθετο. Αθήνα δεν θέλω να κάτσω καθόλου".
Μπορεί να ταυτίστηκε πλέον με τη Θεσσαλονίκη αλλά οι πρώτες αναμνήσεις για τον Τάσο κρατούν από την Αθήνα. Μικρός φανταζόταν τον μέλλον του διαφορετικά. Θα πάρει πτυχίο τεχνικής σχολής (ηλεκτρολόγος -ηλεκτρονικός αυτοκινήτων) και θα ξεκινήσει από εκεί για να βοηθήσει την οικογένειά του. Το ποδόσφαιρο θα μπει στη ζωή του λόγω του αδερφού του, όταν θα χρειαστεί να τον αντικαταστήσει καθώς έφευγε στρατό, στην ομάδα που εκείνος έπαιζε. Κάπως έτσι αρχίζει η σχέση αγάπης του αρχηγού με το ποδόσφαιρο.
Και για εκείνους που λατρεύουν τις συμπτώσεις και τα σημάδια της μοίρας, ο Κατσαμπής θα ξεκινήσει να παίζει μπάλα σε ένα σύλλογο με το όνομα... Ηρακλής Ηρακλείου. "Δύσκολα χρόνια εκείνα και ταυτόχρονα με τη δουλειά έπαιζα και ερασιτεχνικά σε μια ομάδα που παρεπιπτόντως είχε και το ίδιο όνομα με τον Ηρακλή. Ηρακλής Ηρακλείου. Τα ίδια χρώματα, τα πάντα".
"Υπήρχε ένας πρόεδρος σε εκείνη την ομάδα που τον θεωρώ και δεύτερο πατέρα μου. Ο κ. Παγώνης που μας δένει και κουμπαριά πλέον, ο οποίος με βοήθησε γιατί ήταν πολύ δύσκολο να φύγεις από εκείνες τις ομάδες, από εκείνες τις κατηγορίες".
Επόμενος σταθμός του ο Αχαρναϊκός όπου και θα παίξει για δύο χρόνια σε διαφορετική θέση από αυτή που τον έχουμε συνηθίσει τα τελευταία 14 χρόνια. Σε αυτήν του επιθετικού μέσου. Σιγά-σιγά αρχίζει να ψήνει μέσα του την ιδέα του ποδοσφαίρου παρά το γεγονός ότι ήταν ήδη 19- 20 χρονών. "Στον Αχαρναϊκό άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι γίνεται εδώ, ότι κάτι έχω".
Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Θα αγωνιστεί 4 χρόνια στον Πανιώνιο, θα καθιερωθεί ως αμυντικός μέσος και θα φύγει από εκεί με προορισμό τον ΠΑΟΚ, έχοντας ήδη ένα Κύπελλο στο βιογραφικό του. "Η κατάκτηση του Κυπέλλου ήταν διαφήμιση για τους περισσότερους παίκτες για να κάνουν μεταγραφές. Εγώ βρέθηκα στην ομάδα του ΠΑΟΚ, που και εκεί όπως και στον Πανιώνιο, είχα την χαρά να σηκώσω Κύπελλο". Ο Άγγελος Αναστασιάδης τον καθιερώνει στο κέντρο της άμυνας.
Το 2002, έχοντας πανηγυρίσει την κατάκτηση του Κυπέλλου και με τον ΠΑΟΚ, θα αποφασίσει να έρθει στον Ηρακλή. Το γεγονός ότι δεν κατάφερε και με τον "Γηραιό" να πανηγυρίσει κάποιον τίτλο, αποτελεί αγκάθι στην καριέρα του Κατσαμπή, αλλά όπως παραδέχεται και ο ίδιος... "Έτσι είναι το πόδοσφαιρο. Μπορεί να μην κέρδισα κάποιο τίτλο που ήταν ένα όνειρο για μένα, αλλά έχω περάσει πολύ καλές και δυνατές στιγμές".
Αλήθεια ποιος έχει ξεχάσει το συναρπαστικό Ξάνθη-Ηρακλής 1-2 το 2007; Σε έναν αγώνα όπου ο Ημίθεος αποδείχτηκε τελικά πολύ σκληρός για να πεθάνει και κατάφερε έστω και την ύστατη ώρα να σώσει την παρτίδα και να εξασφαλίσει την παραμονή του στην κατηγορία ρίχνοντας στο καναβάτσο την Κέρκυρα. Και επειδή οι αρχηγοί φαίνονται σε αυτά τα παιχνίδια, ο Κατσαμπής φρόντισε να βάλει για τα καλά τη σφραγίδα του με το γκολ που πέτυχε.
Τι έχει να θυμάται ο ίδιος από εκείνο το παιχνίδι; "Γλυκόπικρη γεύση ο αγώνας τότε με την Ξάνθη όπου και ιατρικά δεν έπρεπε να παίξω. Με δεμένο χέρι με λάμες, μπήκα μέσα στον αγώνα χωρίς προπονήσεις χωρίς τίποτα αλλά στο τέλος θυμάμαι ότι κλαίγαμε σαν μικρά παιδιά. Έχει απίστευτες χαρές και λύπες το ποδόσφαιρο και μπορείς να παραδειγματιστείς για τη ζωή σου".
Τελειομανής, εγωιστής, πειθαρχημένος, δυναμικός και πάντα παίκτης φανέλας. Έτσι παρουσιάζει τον εαυτό του και μοιάζει απόλυτος σε αυτά που λέει. "Είμαι άνθρωπος που δεν εκδηλώνεται. Δεν θα φιλήσω ποτέ τη φανέλα, αλλά σε μένα η φανέλα είναι μέσα μου. Πάντα ήμουν παίκτης φανέλας και δεν σηκώνω κουβέντα σε αυτό. Και αυτό μπορείς να το καταλάβεις και μέσα στο γήπεδο. Δεν θα κρίνω αν είμαι καλός παίκτης ή όχι, αλλά ότι έχω να δώσω θα το δώσω. Ποτέ δεν κορόιδεψα και για μένα το οικονομικό ήταν πάντα σε δεύτερη μοίρα. Όταν έμπαινα στο γήπεδο, έπαιζα και τα έδινα όλα για να ικανοποιήσω τον εαυτό μου , την ομάδα που με πληρώνει και τον κόσμο που έρχεται να δει και εμένα και την ομάδα".
Κι αν όντως ισχύει ότι από μικρά πράγματα φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου, τότε το γεγονός ότι ο Κατσαμπής δεν έχει δεχτεί πότε κόκκινη κάρτα όλα αυτά τα χρόνια, κάτι θα σημαίνει. "Μπορεί ο καθένας να με κρίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο για τον χαρακτήρα μου. Έχω περάσει πολύ δύσκολα χρόνια, έχω παλέψει σκληρά και ότι έχω κάνει το έχω κάνει με ιδρώτα. Είμαι υπερήφανος γι' αυτό και θέλω να συνεχίσω να περπατάω όπως περπατάω τώρα. Με ψηλά το κεφάλι".
Δηλώνει ότι το σώμα του αντέχει ακόμη, αλλά ψυχολογικά μοιάζει πολύ κουρασμένος: "Κάποιοι με έχουν πει μεγάλο, ναι ηλικιακά είμαι μεγάλος. Ας μην ξεχνάμε όμως πως και σε άλλες ομάδες του εξωτερικού παίζουν οι παίκτες μέχρι τα 39-40. Σωματικά είμαι καλά, αλλά δεν μπορώ άλλο ψυχολογικά. Έχω κουραστεί από αυτά που γίνονται στο ποδόσφαιρο και στην ομάδα μου".
"Είναι πολύ ωραίο το ποδόσφαιρο αλλά τα τελευταία χρόνια δεν έχω χαρεί ποδόσφαιρο. Για μένα ο Ηρακλής ήταν και είναι στο μυαλό μου πάντα στις ψηλές θέσεις όπως όταν πρωτοήρθα ή όταν έπαιζα αντίπαλος. Να πρωταγωνιστεί στις 3-4 πρώτες θέσεις".
Πως είναι σαν σκέψη η ιδέα της αποχώρησης για έναν άνθρωπο που το ποδόσφαιρο είναι η ζωή του; "Όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν. Έχω βγάλει μια ανακοίνωση εδώ και αρκετούς μήνες την οποία την κρατάω, περιμένω να εξαντλήσω όλα τα όρια. Αλλά φέτος τελειώνω... Όποτε μου ζητηθεί όμως βοήθεια από τον Ηρακλή, απλόχερα θα τη δώσω. Είμαι κομμάτι του Ηρακλή, θεωρώ ότι δεν είμαι ένας παίκτης που απλά θα φύγει. Για μένα ο Ηρακλής θα είναι πάντα μέσα στην ψυχή μου. Στο σώμα θα τριγυρνάει. Μια ζωή ήμουν στρατιώτης του Ηρακλή, οπότε αν ξαναγίνει πάλι καμιά εκπαίδευση θα είμαι εκεί".
Ετοιμάζεται να ρίξει αυλαία και να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και στην αδυναμία του, στην κόρη του! Τα σαββατοκύριακα και τα καλοκαίρια του, έχει ήδη σκεφτεί πώς θα τα αξιοποιήσει, καθώς είναι λάτρης του αθλητισμού, των extreme sports, των μηχανών και του ψαροντούφεκου. Δεν θέλει να φαντάζεται τον εαυτό του σε 10 χρόνια από τώρα, ενώ αν του ζητήσετε έναν τίτλο για τη ζωή του , θα σας πει "Ο τελευταίος των Μοϊκανών". Κάτι θα ξέρει ο αρχηγός.
Σχολιάστε αυτό το άρθρο