"Τέτοιες μέρες, Ιανουάριος του 1987, 25 χρόνια πριν, ο Ηρακλής, μέρα με τη μέρα, παιχνίδι με παιχνίδι, γνώριζε όλο και καλύτερα τον Τομ Ζούντμπι" ανέφερε χαρακτηριστικά το Κυριακάτικο δημοσίευμα της "BlueArena"το οποίο και μας έδωσε το έναυσμα. Βλέπετε ο Ζούντμπι δεν ήταν απλά, ένας ακόμη ποδοσφαιριστής που πέρασε από την χώρα μας.

Ήταν ένας ποδοσφαιριστής, που μέχρι και σήμερα παραμένει αγαπητός στους φιλάθλους του Ηρακλή και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ξένους που αγωνίστηκαν όχι μόνο στο Καυτανζόγλειο, αλλά στα ελληνικά γήπεδα γενικότερα.

Μια αγάπη αμοιβαία βέβαια, καθώς όπως τονίζει και ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ να έχει στο μυαλό του, την Ελλάδα, τον Ηρακλή και ποτέ δεν αρνείτε να μιλήσει για την μεγάλη ποδοσφαιρική του αγάπη. Η "BlueArena" τον εντόπισε στην πατρίδα του και αρκούσε μόνο η πρώτη ερώτηση για να δώσει τις απαντήσεις του στα ελληνικά.

"Γνωρίζω την περιπέτεια που περνά ο Ηρακλής και δεν σας κρύβω ότι με προβληματίζει πολύ. Αυτή η ομάδα, δεν αξίζει αυτό που περνά. Ξέρω ότι η κατάσταση και στη χώρα είναι δύσκολη από πλευράς οικονομικών, αλλά ελπίζω ότι αυτή η περιπέτεια που περνά ο Ηρακλής θα τελειώσει σύντομα.

Εύχομαι να επιστρέψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στη μεγάλη κατηγορία της χώρας, γιατί εκεί αξίζει να αγωνίζεται αυτή η ομάδα με τους υπέροχους φιλάθλους" τόνισε χαρακτηριστικά και σε ερώτηση για το αν του λείπει η Ελλάδα πρόσθεσε: "Ναι μου λείπει πολύ, διότι έχω και αρκετό καιρό να έρθω στην χώρα. Για την ακρίβεια, έχουν περάσει από τότε τρία χρόνια. Έχω πολλούς φίλους, όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη, αλλά στη Νάξο και την Σαντορίνι. Ελπίζω ότι το καλοκαίρι θα καταφέρω τελικά να έρθω για διακοπές".

Σε ερώτηση για το παιχνίδι που του έχει μείνει στη μνήμη είπε: "Φυσικά η νίκη στον ημιτελικό του κυπέλλου το 1987 με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στο Ολυμπιακό Στάδιο. Κερδίσαμε 3-2 με μια καταπληκτική εμφάνιση, την οποία δεν καταφέραμε να επαναλάβουμε στον τελικό με τον ΟΦΗ. Δυστυχώς σε εκείνο το παιχνίδι δεν ήμουν και εγώ καλά. Κρίμα για τον κόσμο που ήταν καταπληκτικός και δεν μπορέσαμε να του δώσουμε την χαρά ενός τίτλου".

Ο ίδιος εξαιτίας του σοβαρού του τραυματισμού, αναγκάστηκε να σταματήσει από νωρίς το ποδόσφαιρο, όπως όμως εξομολογείτε στην "BlueArena": "Εγώ παίζω πλέον μόνο από χόμπι. Αυτός που σκοπεύει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο, είναι ο 14χρονος γιος μου, Μίκαελ. Ελπίζω ότι στα 18 του θα μπορέσει να έρθει στην Ελλάδα και γιατί όχι, να αγωνιστεί και στον Ηρακλή".

Στοιχεία που θα έπρεπε να γνωρίζετε για τον Ζούντμπι:

-Είναι γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου του 1960 και η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε ουσιαστικά το 1983 με την μεταγραφή του στην Λίλεστρομ, η οποία τρία χρόνια αργότερα κατέκτησε και το πρωτάθλημα Νορβηγίας.

-Την χρονιά εκείνη, ο Ζούντμπι ανακυρήχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της χρονιάς.

-Μετά το πέρασμά του από την Ολυμπιακή ομάδα της Νορβηγίας, έγινε αναντικατάστατο μέλος της Εθνικής Ανδρών στην πατρίδα του.

-Ανήμερα των γενεθλίων του, δηλαδή, στις 15 Δεκεμβρίου του 1986 ήρθε στον Ηρακλή.

-Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1988 ο Ζούντμπι θα αγωνιστεί στο Όσλο με την Εθνική Νορβηγίας κόντρα στην Σκωτία. Ο Ζούντμπι θα τραυματιστεί στος δεύτερο λεπτό της αναμέτρησης στο γόνατο. Έκτοτε δεν θα φορέσει ξανά τη φανέλα του Ηρακλή.

-Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου του 1988 κόντρα στον ΟΦΗ (πρεμιέρα πρωταθλήματος), με τον Νορβηγό να πετυχαίνει δύο γκολ στο ισόπαλο 3-3 με τους κρητικούς.

-Το 1991 επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους με τη φανέλα της Λιν, αλλά δεν θα είναι ποτέ ξανά ο Ζούντμπι που γνωρίσαμε. Ένα χρόνο μετά, παίρνει την απόφαση και κρεμά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.